ΙΚΤΙΝΟΥ-ΚΟΥΣΚΟΥΡΑ. ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΠΟΥ ΞΕΘΩΡΙΑΣΑΝ

Ένα αστείο μέτρο δίχως καμία τύχη δεν πρόλαβε να κλείσει ούτε καν τρίμηνο. Οι κίτρινες γραμμές, όπου αυτές εφαρμόστηκαν να προστατέψουν τους πεζούς από τους άπληστους καταστηματάρχες που καπηλεύονται κάθε εκατοστό των πεζοδρομίων, των παρτεριών και των πλατειών ήδη άρχισαν να "ξεθωριάζουν". Στις αρχές, με το σούρουπο σιγά-σιγά τα τραπεζάκια "γεννούσαν", τώρα όμως δεν κρατιούνται ούτε τα προσχήματα. Από το πρωί πλέον, στις καφετερίες της Ικτίνου και  στο SOCIAL στην Κούσκουρα το οποίο προικοδοτήθηκε προ τριετίας με μεγαλύτερο χώρο για τα τραπέζια του, η κατάσταση ξαναγύρισε στα παλιά.

Η ΑΛΑΝΑ ΣΤΗΝ EXPRESS

Περνώντας από το Μέγαρο Μουσικής για να φτάσεις  στην Αγγελάκη περνάς από μια αλάνα έναντι της  Express Service στην οποία κάθε καλοκαίρι σταθμεύουν τουριστικά λεωφορεία. Δε γνωρίζω αν λειτουργεί ως  μεταγωγικός σταθμός για τους τουρίστες οι οποίοι στη συνέχεια προωθούνται στην πόλη ή ως χώρος συγκέντρωσης.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ

Πραγματικά αυτή η περίπτωση είναι κάτι ξεχωριστό, κάτι θεϊκό στο χώρο της καταπάτησης  δρόμων και πεζοδρομίων. Η  εν λόγω επιχείρηση στις αρχές Πολυτεχνείου εκμίσθωσε ένα μικρό κατάστημα και… τους βοηθητικούς του χώρους, δηλαδή απλά το πεζοδρόμιο μπροστά και καμιά δεκαριά (αυτές έχω δει έως τώρα) παράνομες θέσεις στάθμευσης σε όλη τη Θεσσαλονίκη σε διαβάσεις, διασταυρώσεις και πεζοδρόμια.

(ΣΧΕΔΟΝ) ΟΛΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ.

Στο σχεδιάγραμμα παραπάνω φανερώνεται η «ανάγκη» του καταστηματάρχη να παρανομήσει ώστε να καταφέρει να αποσβέσει τα λειτουργικά του έξοδα, στα οποία όπως όλοι ξέρουμε μεγάλο μέρος αποτελούν τα ενοίκια  ιδίως στα κεντρικά σημεία της πόλης.   Πως όμως γίνεται αυτό;

ΓΙΑΤΙ «ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ»;

Αναρωτιόμαστε  πολλές φορές για το πως είναι δυνατόν να φτιάξαμε τόσο άσχημα τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητάς έτσι ώστε να συναντάμε καθημερινά δυσκολίες ζώντας μέσα σε αυτή την ασχήμια του αστικού τοπίου της πόλης μας, της Θεσσαλονίκης.

Της ερωτικής πόλης, της συμπρωτεύουσας του φραπέ και του χαλαρά (κι όμως, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν τα παραπάνω και θεωρούν εαυτούς τυχερούς στο να ζουν στην πόλη του χαλαρά). Μη μας παρεξηγείται, δεν είναι άσχημη η Θεσσαλονίκη απλώς είναι απάνθρωπη, και η πικρία που βγάζουμε είναι ακριβώς επειδή την αγαπάμε πολύ για να την βλέπουμε να στενάζει στη βρωμιά και στην αναρχία του καθεστώτος των τραπεζοκαθισμάτων και της παράνομης στάθμευσης.